Aktualności

Zabawy w ogrodach

Dzieci zazwyczaj rozpiera energia. W ogrodzie wykorzystują przestrzeń - biegają, wspinają się, skaczą. Zdeptane grządki, połamane krzewy, zniszczone kwiaty i konflikt z dorosłymi gotowy. A przecież zabawa nie musi oznaczać kłopotów. Pod warunkiem, że zorganizujemy dla dzieci specjalną przestrzeń do zabawy.


Piaskownica z huśtawką to ładny element małej architektury. Solidna huśtawka wahadłowa na drewnianych podporach wkopanych w ziemię posłuży nie tylko maluchom.
Andrzej Szandomirski

Najlepiej, gdy ogrodowy plac zabaw będzie położony jak najdalej od ulicy i widoczny z okna, tarasu czy innego miejsca, z którego dorośli chcą obserwować dzieci. Warto też zadbać, aby droga od domu do placu zabaw nie prowadziła przez ozdobne rabaty. Rozpędzone, wypadające z domu dzieci mogą je zniszczyć. Plac zabaw powinien być przynajmniej częściowo zacieniony i osłonięty z dwóch lub trzech stron. W dużym ogrodzie może być ogrodzony, ale płotek nie może być wysoki, tak aby dzieci swobodnie mogły przemieszczać się między częściami ogrodu.
W małym ogrodku pojedyncze urządzenia można ustawiać na trawie. Urządzenia pobudzające do aktywności ruchowej warto ustawić na nawierzchni amortyzującej upadek. Wszystkie nawierzchnie muszą być ograniczone krawężnikiem lub taśmą z tworzywa sztucznego.
Urządzenia przeznaczone do zabawy trzeba dostosować do wielkości ogrodu i przestrzeni, którą można przeznaczyć dla dzieci. Nie mogą być stłoczone, bo dobra zabawa oznacza swobodę działania. Wokół każdego urządzenia trzeba pozostawić przestrzeń wolną od wszelkich wystających i twardych elementów

Źródło: wymarzonyogrod.pl

Różnorodność wyposażenia placów zabaw - próba usystematyzowania

Jednym z ważniejszych aspektów budowy placu zabaw jest wybór urządzeń zabawowych. Decyzja ta należy przede wszystkim do inwestora, który najlepiej zna potrzeby przyszłych użytkowników swojego placu zabaw. Oczywiście projektant powinien przedstawić mu oferty dostępne na rynku, ale warto mieć własne zdanie i planując budowę placu zabaw poszukiwać na ten temat informacji, tak by móc być partnerem w kontaktach z projektantem i wykonawcą. Obecnie oferta urządzeń zabawowych dostępnych na rynku jest bardzo szeroka. Tak szeroka, że w morzu informacji wcale nie jest łatwo się poruszać. Większość to materiały publikowane przez producentów lub dostawców konkretnych firm i ich głównym celem jest oczywiście reklama. W tej sytuacji warto również próbować oceniać je merytorycznie, odrzucając ozdobniki i slogany reklamowe.
Wyposażenie placów zabaw można podzielić na następujące grupy:
• urządzenia zabawowe, np. huśtawki, zjeżdżalnie, karuzele i inne,
• urządzenia rekreacyjno – sportowe, w tym:
o urządzenia do gier rekreacyjno – sportowych, np. gry w bule, mini golf, krykieta, ping pong, szachy i inne oraz urządzenia do wyposażenia boisk do gry, np. kosze do koszykówki, bramki, słupki itp.,
o ścieżki zdrowia i urządzenia fitness,
• terenowe elementy małej architektury służące do organizowania zabawy, np. piaskownice, brodziki, górki saneczkowe, amfiteatry, ścianki wspinaczkowe, tory i place rowerowe i deskorolkowe,
• wyposażenie uzupełniające placów zabaw, np. ławki, stoliki, kosze na śmieci, stojaki na rowery, pergole i trejaże, ogrodzenia, nawierzchnie.
Pierwszym kryterium wyboru wyposażenia dla planowanego placu zabaw najczęściej jest rodzaj urządzeń wykorzystywanych bezpośrednio do zabawy. Dla potrzeb niniejszego opracowania opiszę je więc dokładniej. Wg obserwacji Guentera Beltziga (niemiecki projektant i ekspert w dziedzinie projektowania placów zabaw) na placu zabaw sprawdziło się tylko kilka grup urządzeń zabawowych. Można je sklasyfikować wg rodzajów aktywności użytkowników.
1. Zwisanie i huśtanie.
Huśtanie jest pierwotną formą uspakajania. Prosta huśtawka czy lina do zwisania zawieszone na drzewie są ogrodowymi urządzeniami znanymi od wieków. Zapewne z tego powodu oferta różnego rodzaju huśtawek jest chyba najbogatsza i trudno wyobrazić sobie bez nich plac zabaw. Oprócz klasycznej huśtawki wahadłowej, która jest podwieszona do belki zamocowanej pomiędzy podporami, są huśtawki jednopunktowe (rodzaj żurawia) i wieloosobowe, najczęściej na planie sześciokąta. Istotne jest, by nie były łączone w zestawy, lecz montowane jako samodzielny sprzęt, gdyż są jednymi z najniebezpieczniejszych urządzeń.
2. Bujanie, kołysanie
Wspólną cechą urządzeń bujających (lub inaczej kołyszących) jest mocowanie elementów, na których staje lub siada użytkownik, bezpośrednio do części konstrukcji nośnej. Urządzenia tego typu mogą być jedno - lub wielopunktowe, w zależności od ilości miejsc podparcia konstrukcji. Najbardziej znanym urządzeniem tego typu jest huśtawka wagowa, inaczej ważka, przeważnie na przegubie. Dużą i dość różnorodną grupę stanowią urządzenia kołyszące, zwane potocznie bujakami lub sprężynowcami. Elementem kołyszącym jest najczęściej klasyczna sprężyna mocowana pionowo. Jeden z producentów oferuje również bujaki na elementach wzorowanych na sprężynach zegarowych. Są również kombinacje, np. ważki lub platformy do stania, które kołyszą się na sprężynach.
3. Kręcenie, wirowanie wokół osi
Karuzele znane są również od dawna. Za ich pierwotyp można uznać koło umocowane poziomo do pionowej osi, w sposób umożliwiający obrót wokół niej. Na placach zabaw stosowane są oczywiście urządzenia, które poruszane są siłą mięśni użytkowników, ew. popychane przez osoby trzecie. Zasadniczo można rozróżnić dwa typy karuzel - miejsca stania lub siedzenie osób bawiących się usytuowane są na konstrukcji obracającej się lub są do niej podwieszone. Pierwszy typ jest uważany za bardziej bezpieczny dla młodszych dzieci, które są najliczniejszymi użytkownikami placów zabaw. Siedziska występują w postaci pojedynczych krzesełek lub ławek, czasem nawet ze stoliczkiem w środku. Często też są to po prostu miejsca do stania wydzielone barierkami lub wręcz płaszczyzny w formie dużego spodka. Niektóre karuzele wprawiane są w ruch przez samych bawiących się poprzez zamontowany w części środkowej system przekładni, który umożliwia kręcenie karuzeli przez dzieci siedzące lub stojące na niej. Spotykane są również urządzenia zamocowane mimośrodowo, które użytkownicy wprawiają w ruch jedynie poprzez zmianę miejsca stania. Odmianą karuzel z podwieszonymi siedziskami są tzw. kołobiegi, które łączą funkcję wirowania z huśtaniem, dzięki podwieszeniu do kręcącego się układu lin z siedziskami czy uchwytów, których chwytają się uczestnicy zabawy. Ten typ zabawki odpowiedni jest dla dzieci bardziej sprawnych.
4. Zjeżdżanie
Zjeżdżanie jest zabawą ruchową polegającą na zmianie położenia użytkownika w wyniku sturlania się z płaszczyzny skośnej. Zabawa ta znana jest oczywiście od dawna. Początkowo wykorzystywano strome łąki, zimą dodatkową atrakcją mogło być ich oblodzenie. Zjeżdżalnie można podzielić na dwa główne typy: posiadające własną konstrukcję nośną lub zamocowane bezpośrednio do stoku. Ze względu na budowę ślizgu można wyróżnić zjeżdżalnie otwarte oraz mniej lub bardziej zamknięte, aż do niemal pełnej rury. Jego powierzchnia jest najczęściej gładkim korytem, ale w literaturze można znaleźć informacje o zjeżdżalniach, na których użytkownik porusza się po poziomo ułożonych rolkach, które obracają się wokół własnych osi. Nie rozprzestrzeniły się w świecie zapewnie z powodu dużej zawodności (trudne wydaje się utrzymanie ich bieżącej sprawności). Bardziej popularną odmianą są zjeżdżalnie faliste, które mają ślizg o zmiennym stopniu spadku. Zjazd może następować w linii prostej, lub ze skrętem, nawet wręcz śrubowym. Dla dzieci atrakcją jest możliwość ponownego zjechania i często jest to ich dłuższa sekwencja zdarzeń. W związku z tym muszą wrócić do punktu wyjścia. Droga powrotna może być wykorzystana do innej zabawy, np. wspinania, stąd zjeżdżalnie często występują jako łączone z innymi urządzeniami. Ważne, by ta droga była bezpieczna i nie następowało krzyżowanie się stref użytkowania.
5. Skakanie
W ofertach wyposażenia placów zabaw znajdują się też urządzenia przeznaczone do skakania. Są to najczęściej platformy montowane na sprężynach. Powstałe początkowo z myślą o usprawnianiu osób starszych platformy mocowane w płaszczyźnie nawierzchni, przeznaczone do podskakiwania, obecnie zdobywają coraz większą popularność (czasem wykorzystują je też rowerzyści). Warte popularyzacji są też trampoliny, na publicznych placach zabaw raczej w wersji skoczni z tworzyw sztucznych montowanych również w płaszczyźnie nawierzchni.
6. Wspinanie
Wspinanie się należy do pierwotnych form ruchowych człowieka, zapewne po naszych przodkach ewolucyjnych. Stąd urządzenia zabawowe umożliwiające wspinanie cieszą się zawsze dużym zainteresowaniem dzieci. Początkowo były do elementy zaczerpnięte z zestawów urządzeń gimnastycznych: drabinki, drążki, uchwyty w postaci kółek itp., z których powstawały tzw. przeplotnie. Szczególną formą urządzeń wspinaczkowych są linaria – urządzenia zbudowane z systemu lin, umocowane do jednego lub kilku masztów, najczęściej w formie piramidy. Często są dodatkowo wyposażone w wiszące mostki, platformy trampolinowe, hamaki. Linaria umożliwiają nie tylko wspinanie ale również bujanie czy kołysanie, a ze szczytu można również czasem zjechać zjeżdżalnią. Coraz częściej również pojawiają się na placach zabaw elementy ścianek wspinaczkowych.
7. Zabawy w role
Tzw. zabawy w role, np. w dom, sklepik czy szkołę lub naśladujące pracę dorosłych dzieci mogą realizować również na placach zabaw. Służą do nich przede wszystkim różnego rodzaju domki, wieże, namioty, pojemniki plastikowe, kartony czasem nawet ziemianki i tunele. Często uzupełniane są dodatkowymi elementami, takimi jak koparki, dźwigi czy taśmociągi.
8. Zabawy związane ze zmianą miejsca
Urządzenia tego typu służą przede wszystkim do komunikacji i pokonywania pewnego odcinka drogi, najczęściej więc łączone są z innymi urządzeniami. Należą do nich mostki ruchome, wiszące, równoważnie, rury do zjazdów strażackich, pochylnie, drabiny, sieci itp.
9. Urządzenia specjalne
a. zabawy wodą i błotem
b. zabawy dydaktyczne, np. związane ze światem dźwięków czy przybliżające prawa fizyki.
Tego typu urządzenia i zestawy są rozwiązaniami autorskimi, oferowanymi najczęściej przez konkretnych producentów. W takiej sytuacji decyzja o wyborze tego typu placu zabaw jest jednocześnie decyzją o wybraniu jego oferty.
10. Zestawy zabawowe
Obecnie na placach zabaw często występują urządzenia mieszane i zestawy zabawowe złożone z różnych typów urządzeń zabawowych zespolonych we wspólny układ (w ich skład mogą też wchodzić niektóre elementy urządzeń sportowych np. drążki, sieci czy ścianki wspinaczkowe)
Oprócz rodzaju urządzeń zabawowych można rozważyć materiał, z którego zostały wykonane. Wytwórcy wyposażenia placów zabaw najczęściej specjalizują się w produktach wykonywanych z konkretnego typu materiału, stąd urządzenia zabawowe można podzielić na:
1. drewniane
2. metalowe
3. plastikowe
4. betonowe
Najpopularniejsze są oczywiście urządzenia wykonane z drewna i metalu. Obecnie uważa się, że oba materiały, właściwie przygotowane i zastosowane, są odpowiednie dla wyposażenia placów zabaw. Dawniej dość powszechna była opinia, że drewniane urządzenia są bardziej przyjazne dla dzieci. Wynikała ona z doświadczenia ich złej jakości, ale przede wszystkim z zaniechania konserwacji urządzeń metalowych – były toporne i pokryte rdzą, a każdy ubytek stwarzał niebezpieczeństwo groźniejszych urazów niż drzazgi. Jednak obecnie oferowane na rynku urządzenia metalowe stanowią zupełnie nową jakość. Nowe technologie ich wytwarzania, trwałość, gładkie i jednorodne powierzchnie, sprawiają, że czasem trudno je rozpoznać. Często spotykany pogląd, że drewno jest materiałem bardziej ekologicznym jest stereotypem. W związku z powyższym można stwierdzić, że materiał, z którego wytwarzane jest urządzenie nie ma większego znaczenia przy ich wyborze. Oczywiście specyficzne cechy różnych materiałów predysponują je do użycia w szczególnych miejscach, np. nawet w drewnianych huśtawkach belka nośna i część słupów mająca kontakt z gruntem nie powinny być drewniane.
Coraz popularniejsze urządzenia plastikowe początkowo wytwarzane były z przeznaczeniem dla dzieci najmłodszych, np. w żłobkach. Obecnie coraz częściej z tego materiału wykonywane są elementy dla starszych dzieci, np. bujaki, siedziska itp.
Beton oczywiście nie jest używany do wytwarzania typowych urządzeń zabawowych. Na placach zabaw pojawia się przede wszystkim jako materiał budowlany, z którego buduje się np. piaskownice czy sztuczne strumienie na wodnych placach zabaw. Używany jest natomiast czasem do wytwarzania urządzeń rekreacyjno – sportowych, np. stołów do ping ponga czy szachów, a przede wszystkim elementów skateparków i ścianek wspinaczkowych.
Dla wielu osób trzecim kryterium oceny urządzeń zabawowych jest forma estetyczna i kolor. Wydaje się, że nie jest to kryterium istotne, chyba że uda się włączyć w proces oceny samych zainteresowanych czyli dzieci. Dorośli często zapominają, że często w dzieciństwie podobały im się rzeczy, które obecnie uważają za tandetne czy kiczowate. Przez niektóre doświadczenia trzeba po prostu przejść. Kolor jest mniej istotny niż jakość farby, choć należy pamiętać, że urządzenia dla dzieci najmłodszych należy malować kolorowo.
Na współczesnych placach zabaw można zauważyć trzy główne trendy. Pierwszym jest poszukiwanie coraz to nowszych i atrakcyjniejszych form zabawy. Stąd na placach zabaw coraz więcej elementów dawniej kojarzonych ze sportem, często nawet ekstremalnym, np. elementy wspinaczki skałkowej, nawet dla przedszkolaków. Ciekawą tendencją są próby wykorzystania do zabawy na placach zabaw Internetu. Druga tendencja to odchodzenie od dawnego dość rygorystycznego podziału na obiekty budowane dla wąskich grup wiekowych czy sprawnościowych. Obecnie przyjmuje się, że dzieci młodsze i starsze mogą bawić się na wspólnym placu zabaw. Zgodnie z normami europejskimi wystarczy utrudnić dostęp do urządzenia wymagającego większej sprawności, np. poprzez podniesienie pierwszego stopnia w drabince wejściowej. Niedopuszczalne również jest budowanie odrębnych obiektów dla dzieci niepełnosprawnych. Jedną z ostatnich nowości są urządzenia fitness, w tym kierowanych do osób w wieku poprodukcyjnym. Tak budowane obiekty rekreacyjne sprzyjają integracji i pozwalają na wspólne spędzanie czasu wolnego w gronie rodziny. Trzecim istotnym aspektem budowy placu zabaw jest jego bezpieczeństwo. Niezależnie od oczywistych aspektów moralnych czy etycznych narażenie użytkowników na niebezpieczeństwo poprzez dopuszczenie na placu zabaw urządzeń niebezpiecznych jest wyjątkowo nierozważne. Ocena czy jest ono bezpieczne wymaga profesjonalnego przygotowania. Jednocześnie należy stwierdzić, że nie da się wykluczyć zdarzeń losowych. W przypadku wypadku na placu zabaw zarządca placu zabaw musi wykazać, że w swojej działalności zachował możliwą i należytą staranność, by do niego nie doszło. Obecnie jedynym obiektywnym dowodem na spełnianie przez urządzenia zabawowe zasad bezpieczeństwa jest posiadanie przez nie odpowiedniego certyfikatu zgodności z normami europejskimi (PN-EN-1176 i PN-EN-1177).
Podsumowując należy stwierdzić, że wybierając urządzenia na plac zabaw powinno się stosować do kilku zasad:
1. wybierać należy urządzenia różnorodne, niekoniecznie muszą pochodzić od jednego producenta, bo ważny jest walor zabawowy a nie wygoda wykonawcy,
2. unikać rutyny i wprowadzać na place zabaw pojawiające się nowe rodzaje urządzeń, gdyż przyczyną największej porażki placu zabaw jest nuda,
3. decydując się na wybór materiału, z jakiego będą wykonane urządzenia oraz droższego lub tańszego wykonawcę należy rozważyć również zakres koniecznej konserwacji bieżącej i jej koszt oraz dostępność części zamiennych, gdyż ich sprowadzenie może w przyszłości być nie opłacalne; zasadniczo bardziej celowy wydaje się zakup urządzeń droższych ale możliwie bezobsługowych,
4. należy bezwzględnie wybierać jedynie takie urządzenia, które posiadają aktualne certyfikaty potwierdzające spełnienie przez nie warunków określonych w normach wyposażenia placów zabaw.

mgr inż. Krystyna Bielak
reprezentująca Grupę SATERNUS –
producenta i dystrybutora wysokiej jakości urządzeń na place zabaw
przy współpracy eksperta Pani arch. Małgorzaty Chybalskiej

Plac zabaw w „Radosnej szkole”

„Radosna szkoła” to program, którego celem jest stworzenie miejsc sprzyjających rozwojowi fizycznemu najmłodszych uczniów. Obniżenie wieku szkolnego spowodowało, że wzrosły oczekiwania wobec szkół podstawowych, które powinny być bezpieczne i atrakcyjne dla sześciolatków.
Warunkiem przyjęcia sześcioletniego dziecka do szkoły jest zapewnienie mu warunków podobnych do tych, jakie oferuje edukacja przedszkolna. Młodsze dzieci są ruchliwe, a ich aktywność w czasie zajęć lekcyjnych jest znacznie ograniczona. Ważne jest więc to, aby w szkole istniały miejsca, gdzie będą one mogły prawidłowo spożytkować zapasy energii. Uchwałą Rady Ministrów powstał program wspierania szkół w zapewnieniu bezpiecznych warunków nauki i opieki w klasach I-III. Beneficjentem projektu „Radosna szkoła”, którego realizacja została zaplanowana na lata 2009-2014, są organy prowadzące szkoły podstawowe i muzyczne I stopnia, czyli jednostki samorządu terytorialnego, osoby prawne lub osoby fizyczne. Mają oni możliwość otrzymania wsparcia finansowego na zakup pomocy dydaktycznych do miejsc znajdujących się wewnątrz szkoły (np. do świetlic) oraz na urządzenie lub modernizację szkolnego placu zabaw. Całkowity koszt programu to 2,5 mld zł, z czego ponad 1,2 mld zł to kwota, jaką wniesie budżet państwa. Pozostała część pieniędzy pochodzić będzie z budżetu gmin. Dzięki pomocy finansowej placówki szkolne mają stać się miejscem zapewniającym dobrą opiekę, rozwój zainteresowań i sprawności fizycznej. „Radosna szkoła” ma łączyć aktywną naukę z zabawą. W realizacji tego celu na pewno pomoże nowoczesny, bezpieczny plac zabaw. W związku z tym w ramach rządowego projektu tylko w tym roku ponad 1400 jednostek szkolnych z całej Polski dostało dofinansowanie na budowę placów zabaw.

Przepisowy plac zabaw
Regulamin programu „Radosna Szkoła” jednoznacznie określa to, jak powinien wyglądać plac zabaw, na budowę którego można otrzymać dofinansowanie. Założenia projektu dzielą szkoły na „małe” i „duże”. Te pierwsze mają maksymalnie 69 uczniów w klasach I-III i mogą uzyskać dotację na plac zabaw o powierzchni ok. 240 m2. Większy plac zabaw, o powierzchni 500 m2, ma szansę powstać w „dużych” szkołach, gdzie liczba uczniów w klasach nauczania początkowego wynosi powyżej 70 (wg stanu z 30 września 2008 r.). Jak sugerują twórcy „Radosnej szkoły”, plac zabaw powinien znajdować się w sąsiedztwie bieżni lub boiska, które to dodatkowo mogą być wykorzystywane do innych gier ruchowych. Niezależnie od wielkości obiekt winien być przygotowany tak, aby dzieci miały możliwość rozwoju fizycznego, m.in. poprzez wspinanie, pokonywanie przeszkód, chodzenie po czworakach, wykonywanie przeskoków, przeplotów czy zwisów. Dlatego polecane w programie urządzenia to różnego rodzaju drabinki, ściany wspinaczkowe, drążki do ćwiczeń, równoważnie, pomosty, pochylnie, przeplotnie i huśtawki. Taki sprzęt, objęty przynajmniej trzyletnim okresem gwarancji, powinien być wykonany z bezpiecznych i trwałych materiałów. Ważne jest, żeby spełniał normy europejskie. Dofinansowaniu w ramach „Radosnej szkoły” nie podlegają natomiast piaskownice i karuzele.
Bezpieczeństwo placu zabaw ma zapewnić nowoczesna, dostosowana do wymogów rządowego projektu nawierzchnia. Piankowa lub gumowa skutecznie zminimalizuje ryzyko obrażeń i będzie skutecznie amortyzować upadek. Regulamin określa też jej kolor – pomarańczowy na obszarze zabaw oraz niebieski w miejscach komunikacyjnych. Przy tym niebieska ścieżka powinna być wykonana z materiału typu tartan lub innego syntetycznego tworzywa. Kwota dofinansowania obejmuje także zakup ławek, koszy na śmieci, tablicy zawierającej regulamin korzystania z placu zabaw oraz wykonanie napisu informującego, że dane miejsce wyposażone zostało w ramach programu „Radosna szkoła”. Do obszaru placu włączana jest także zieleń: trawnik, krzewy i drzewa. Zgodnie z zaleceniami projektu, plac zabaw powinien być tak zorganizowany, aby dzieci mogły z niego korzystać również popołudniami czy w weekendy.

Zasady finansowania
Od organów prowadzących szkoły wymagany jest wkład finansowy w wysokości przynajmniej połowy kosztów realizacji inwestycji. Wsparcie z rządowych środków obejmuje zakup i instalację sprzętu rekreacyjnego, przygotowanie dokumentacji wraz z projektem oraz zagospodarowanie terenu: położenie bezpiecznej nawierzchni, nasadzenie zieleni, wykonanie i zainstalowanie tablicy z regulaminem. Kwoty te w przypadku „małych” szkół nie mogą być wyższe niż 63 850 zł, natomiast w „dużych” placówkach powinny wynosić maksymalnie 115 450 zł. Dofinansowanie odbywa się w dwóch transzach. Pierwsza stanowi 50 procent wnioskowanej kwoty i wypłacana jest od razu. Drugą natomiast otrzymuje się po rozliczeniu dotacji, odbiorze placu zabaw i stwierdzeniu, że jest on zgodny z programem, czyli spełnia wszystkie warunki bezpieczeństwa. Jej wysokość to różnica między kwotą stanowiącą połowę poniesionych kosztów a wartością pierwszej transzy. Dlatego szkoły muszą się liczyć z tym, że ich początkowy wkład w plac zabaw może być większy niż 50 procent kosztów jego wykonania. Wysokość kwoty, jaka może być przyznana szkole, zależy od liczby uczniów w pierwszych klasach, wpłaty własnej oraz wielkości terenu przeznaczonego na miejsce zabaw.
Wszystkie szkoły mogą składać wnioski na dofinansowanie. Główne kryteria wyboru tych, które otrzymają pomoc finansową, to wspomniana już liczba dzieci sześcioletnich w klasach pierwszych (wg danych na dzień 30 września roku poprzedzającego rok przyznania dotacji) oraz aktualny stan wyposażenia i potrzeb szkoły. Jednym z celów programu jest zapewnienie „radosnej” edukacji również uczniom uczęszczającym do szkół na obszarach wiejskich. Dlatego też pieniądze w pierwszej kolejności trafiają właśnie do nich. W tym roku stanowią one ponad 60 procent placówek, którym przyznano dotację.
Procedura składania wniosków o dofinansowanie jest kilkuetapowa. Najpierw dyrektor szkoły składa do organu prowadzącego wniosek, w którym określa potrzeby szkoły. Następnie organ prowadzący przedstawia wojewodzie wniosek zbiorczy zawierający kalkulację kosztów utworzenia lub modernizacji szkolnych placów zabaw oraz informacje o danych placówkach. Decyzję o przyznaniu finansowego wsparcia podejmuje specjalna komisja oceniająca, powołana przez wojewodę i kuratorium oświaty. Szkoła może otrzymać dofinansowanie na plac zabaw tylko jeden raz, a dotacja musi być wykorzystana i rozliczona w danym roku kalendarzowym.

Drugi etap
Pierwszy etap programu „Radosna szkoła” odbył się w 2009 r. Na jego realizację przeznaczono wtedy 40 mln zł. Wpłynęło prawie 9 tysięcy wniosków na łączną kwotę 130 mln zł. W obliczu tak ogromnego zainteresowania dotacją, budżet okazał się zbyt mały. Ze względu na to, iż regulamin projektu przewiduje, że w pierwszej kolejności dofinansowaniu podlegają pomoce dydaktyczne i wyposażenie świetlic, resort edukacji nie podjął w 2009 r. decyzji o wykonaniu jakiegokolwiek placu zabaw. Na początku 2010 r. ogłoszono listę szkół, które otrzymają dofinansowanie w ramach tegorocznej edycji programu „Radosna szkoła”. Tym razem pula pieniędzy wyniosła 150 mln zł, z czego aż 100 mln przeznaczono na place zabaw. Pierwszeństwo miały te szkoły, które wnioskowały o nie już w 2009 r. Wsparcie na budowę lub modernizację placu zabaw uzyskało także kilka placówek, które w nowej edycji złożyły wnioski po raz pierwszy. Ministerstwo ogłosiło, że w br. ze środków pochodzących z rządowego programu zostanie wybudowanych i wyremontowanych ponad 1400 szkolnych placów zabaw. Mapa „Radosnych szkół” pokazuje, że najwięcej z nich powstanie w woj.: mazowieckim, małopolskim i wielkopolskim.
Z programu skorzysta m.in. Samorządowa Szkoła Podstawowa z Chwalibogowa. Otrzymała ona dotację na modernizację małego placu zabaw, który powstał na początku 2009 r. Znajdujące się tam sprzęty, czyli zjeżdżalnia, huśtawka ważka, huśtawka podwójna i drabinka zostaną przeniesione na nową nawierzchnię. Przybędzie też nowych urządzeń do zabawy. Jest to jedna ze 116 placówek szkolnych z woj. wielkopolskiego, gdzie uczniowie będą mogli cieszyć się nowym miejscem zabaw na świeżym powietrzu. W woj. mazowieckim będzie ich ponad 254, a w małopolskim 152.
„Radosne szkoły” są obecnie na etapie ogłaszania przetargów na wykonanie placów zabaw. Następna szansa na dofinansowanie już w 2011 r. Dyrektorzy szkół mają czas do 10 października br., aby złożyć wniosek do organu prowadzącego. Drugiego listopada br. upływa termin składania wniosków do wojewody. W puli na rozdysponowanie czeka kolejne 150 mln zł.

Małgorzata Zimniak

Źródło: http://archiwum.komunalny.home.pl/archiwum/index.php?mod=tekst&id=11406

Nowy plac zabaw w Kolnie

Dzieci z Kolna z okazji Dnia Dziecka dostały od dorosłych nowy plac zabaw. To pierwszy taki obiekt w mieście, ale nie ostatni. I to już druga dobra wiadomość dla dzieci. Władze miasta zapowiadają budowę następnych.

Oficjalne przecięcie wstęgi i już można korzystać. Dzieci jeszcze zanim weszły na plac zabaw wiedziały z czego najpierw skorzystają

Karuzela, huśtawki, zjeżdżalnia i piaskownica, miejsce do wspinania - wszystkie urządzenia z obowiązkowym certyfikatem bezpieczeństwa. Dokoła alejki spacerowe, mini amfiteatr i ławki. Razem z dziećmi cieszą się ich opiekunowie.

Plac zabaw zajmuje ponad pół hektara. Jego wyposażenie kosztowało dwieście dwadzieścia tysięcy złotych.

Jak powiedział Andrzej Duda, burmistrz Kolna - Ten plac zabaw jest wykonany z własnych środków - następny, który jest planowany jeszcze w tym roku przy szkole podstawowej nr 2 pochodzi ze środków kuratorium oświaty.

Trzeci ma powstać przy miejskim przedszkolu, a czwarty na terenie spółdzielni mieszkaniowej.

Bogusław Bazydło, Obiektyw

Źródło: http://www.saternus.pl/cms/index.php?module=produkty_i_wersja_polska&tab=strony_content&ident_strona=2&action=new

Nowy plac zabaw powstanie w Polkowicach

W dniu 25.05.2010 roku władze gminy Polkowice rozstrzygnęły przetarg na „Wykonanie małej architektury na terenie gminy” Dostawa i montaŜ urządzeń zabawowych na terenie miasta i gminy Polkowice. Oferta firmy Saternus została uznana za najkorzystniejszą. Termin dostawy urządzeń to 30 czerwiec 2010 roku.

Miejsca rekreacji obfitować będą w bezpiecznie, kolorowe urządzenia dla różnych grup wiekowych. Od Huśtawek, karuzel, kiwaków, piaskownic dla najmłodszych po linaria, ścianki wspinaczkowe.

Miedzy innymi dzieci będą mogły bawić się na Lokomotywie z tunelem. To wspaniałe urządzenie dla dzieci w wieku od 3 do 7 lat. Ścianka wspinaczkowa prowadzi do tunelu, w którym możliwa jest zabawa nie tylko najmłodszych. Huśtawka „Bocianie Gniazdo” kolejne urządzenie, które stanie w Polkowicach, jest oparta na tradycyjnej konstrukcji huśtawki wahadłowej. Nietypowe siedzisko sprawia, że urządzenie to jest ciekawym produktem integracyjnym pozwalającym na wspólną zabawę dzieci w różnym wieku.

Dla starszych dzieci przezaczona będzie ścianka wspinaczkowa Aztec Adventure Vertical. Niepowtarzalny kształt ścianki wspinaczkowej stanowi zarówno estetyczne jak i funkcjonalne uzupełnienie ciekawego projektu placu zabaw. Kolejnym urządzeniem rozwijających sprawność fizyczną będzie Piramida wspinaczkowa oraz Karuzela słupowa z trzema uchwytami bawi i uczy pozwalając doświadczyć dzieciom praw fizyki w praktyce. Jest przykładem dynamicznego urządzenia występującego we wszelkiego rodzaju placach zabaw.